LibraryThing : Je online boekenkast

Ik heb eens een hoop boeken in LibraryThing gestoken. Niks speciaals, gewoon wat Alternate History (die nog nooit vertaald zijn geweest en aangezien de oorspronkelijke taal Engels is, heb ik ze allemaal gemakkelijk teruggevonden).

Ik heb al wat rondgeneusd en wat ze bij de Overijsselse Bibliotheek Dienst gemaakt hebben (De Parelketting), kan je perfect gebruikt in de Centrale Bibliotheek. Of het nu is om boeken aan te prijzen, of om je nieuwe aanwinsten te promoten, of zelfs om je vermiste/verdwenen boeken kenbaar te maken (alhoewel dat laatste wat minder voor de hand ligt). Zelfs voor seminaries / groepswerken kan het eigenlijk ook gebruikt worden, als er een gezamenlijk boek gelezen/besproken moet worden.

Helaas wordt het betalend na een beperkt aantal boeken (200). Ik kan het persoonlijk dus moeilijk gebruiken (tenzij ik betaal natuurlijk), met mijn 1200+ boeken...

Facebook : De bib op smoelboek

Een paar maanden geleden verscheen er op de webstek van Collegehumor een heuse Facebookversie van Wereldoorlog II. 'WWII on Facebook', zo luidde het, met als (veelzeggende) ondertitel: 'a modern adaptation of World War II for the American teenager'. Compleet van de pot gerukt, hoor ik je al zeggen, maar de achterliggende idee spreekt wel boekdelen.

Als iedereen bereikbaar is via Facebook, gebruik je het ook best om iedereen te bereiken. Zo ook in de Centrale Bibliotheek, waar ze al langer met de site en al zijn mogelijkheden werken. Evenementen en de nodige weetjes worden al via Facebook de virtuele ether ingestuurd. Op termijn kan er misschien zelfs aan een vorm van chat gewerkt worden, à la 24/7 bibliothecaris, of Ask a Librarian? Al is 24/7 misschien wel wat overdreven.

Maar al je Wereldoorlog II op Facebook kan krijgen, kan je er zeker een bibliotheek opzetten... :-).

Youtube : The Insulting Librarian

Youtube - en andere gelijkaardige sites - hebben zeker wel wat te bieden voor de bibliotheek. De site wordt nu al gebruikt om reclame mee te maken voor evenementen en kan evengoed ingeschakeld worden bij de uitleg over de werking van een specifieke bibliotheek. Om over reclame voor eventuele nieuwe pronkstukken of iets dergelijks maar te zwijgen. Getuige het filmpje over de reclame voor werving van bibliothecarissen dat op 23 Dingen staat. Overigens, het filmpje dateert van 1946 en niet van de jaren '30 - het jaartal staat in het begin aangeduid...

Of je kan natuurlijk gewoon de ludieke tour opgaan met Youtube en bibliotheken, zoals bijvoorbeeld The Insulting Librarian van Mitchell & Webb:



Hierin wordt alles wel serieus over the top getrokken, natuurlijk. Punt blijft wel: de combinatie van Youtube en bibliotheken heeft veel potentieel, net zoals met de Pod-, Vod- en Screencasts.

Streaming : Muziek in de bib

Ik ben al een tijdje met Deezer bezig: één van mijn playlists bijvoorbeeld (de rustigere versie, geen nood), heb ik hier dan ook met gemak kunnen toevoegen. Het ding is een beetje een online zelfgekozen, extra lange trackspeler. Best wel handig als je niet wil sleuren met een radio bij je thuis, alle tracks blijven beschikbaar, zolang er maar een computer in de buurt is natuurlijk.

Discover the playlist T rustig with Pixies

Maar er zijn ook een paar addertjes onder het gras - wat betreft Deezer toch. Het is een Franse website, en de laatste tijd heeft hij problemen met het geven van nummers. Je kan er veel vinden, maar je kan ze niet allemaal beluisteren - getuige mijn playlist, die hier en daar wat gaten vertoont... De Luisterpaal is ook wel handig, maar die gebruik ik dan vooral om CD's uit te checken voor ik ze eventueel zou kopen.
Maar welk nut hebben die dingen in de Bibliotheek (ik spreek hier wel specifiek over mijn Bibliotheek)? Als je een grote collectie CD's aanbiedt, zoals een openbare bibliotheek, kan dat allemaal zeker handig zijn. Eerst even luisteren of de CD die je eventueel zou willen lenen wel interessant genoeg is. Minder voor de hand liggend in een universiteitsbibliotheek... Maar misschien een idee voor achtergrondmuziek bij tentoonstellingen of evenementen...?
En sowieso om achter de schermen af en toe eens wat achtergrondmuziek op te zetten.

Pod-, Vod- en Screencasts : The Library for Dummies (?)

Iedereen kent ze wel, de "***** for Dummies"-serie. Van alles bestaat er wel iets - History for Dummies, Napoleon for Dummies, tot zelfs Dating for Dummies toe. En jawel, ik heb het opgezocht, er is ook een Podcasting for Dummies (kijk maar naar de foto).
Wat ons bij ding 14 EN 15 brengt (de twee zijn een beetje intertwined, zoals ze zo mooi zeggen): pod- en screencasting. En zijn die dingen bruikbaar in een bibliotheek? Zeker weten. Ik heb er persoonlijk geen ervaring mee (en omwille van allerlei redenen kan ik geen iTunes installeren op het werk, waardoor mijn handen een beetje gebonden zijn), maar qua potentieel is het overduidelijk. Handleidingen voor het gebruik van de bibliotheek, of het nu alleen maar klank is, of een screencast van "hoe vraag ik een boek aan" (niet onmiddellijk voor de hand liggend in de Centrale Bibliotheek). Of: welke collecties zijn hier aanwezig? Wat is dat, 'Tabularium'? Een gids voor een rondleiding (klank, beeld, alletwee?), ook altijd handig? En ga zo maar door. Héél veel potentieel!
Voor mezelf heb ik ondertussen ook al een podcast ontdekt voor militaire geschiedenis (ja, ook vakidioten gaan mee met hun tijd).

Een mooi voorbeeld van een screencast (ook terug te vinden op 23 Dingen): online verlengen van de openbare bibliotheek van Kortrijk, vind je hier terug.

Twitter : Kwetterende bibliotheken

"Gewoon dom." Dat was de laatste mening die ik onlangs over Twitter gehoord heb. Anderen zijn dan weer vol lof (soms tot het euforische toe) over het nieuwe communicatiemiddel (nu ja, nieuw: het bestaat al een paar jaar). Het meest extreme voorbeeld dan weer van iemand die het nut van Twitter gezien heeft, is ongetwijfeld Mark Shurtleff. In 134 karakters kondigde de openbare aanklager van de Amerikaanse staat Utah immers de executie aan van Ronnie Lee Gardner, een man die al 25 jaar op death row zat en onlangs door een vuurpeloton het hoekje omgeholpen werd.

Executies aankondigen, daar heeft een bibliotheek gelukkig niet zoveel mee te maken. Maar hoe kunnen we Twitter dan wél gebruiken? Het Wiki-artikel van Lindy Brown over Twitter-gebruik in bibliotheken geeft de "pros and cons" van het tweeten. Het komt een beetje neer op een evenwichtsoefening: enerzijds bv. is een tweet slechts 140 karakters 'sterk', wat dan weer het voordeel heeft dat je kort en krachtig moet zijn in je boodschap. Goed dus om kleine dingen te promoten. Begin dus niet aan hele epistels (zoals dit blogbericht), dat kan je bij Twitter rustig vergeten.

Ask-a-Librarian komt weer zijn kop opsteken. Daarvoor is Twitter inderdaad handig: stel je vraag in de vorm van een tweet en krijg ineens antwoord. Maar om dat 24 op 24 te doen, dat is wat anders. En binnen de openingsuren van de bib, daar heb je ondertussen al een waaier aan mogelijkheden. Maar, zoals Brown ook zegt: het is volledig gratis, dus wat kan je er mee verliezen...?

Chatten : Ver weg en toch dichtbij

Op de site van 23 Dingen.be hebben ze het over ICQ. Ik was al bijna vergeten dat ik dat ooit gebruikt had. Hetgeen me ik nog het beste herinner van ICQ, was het op den duur ongelofelijk irritant geluid om je opmerkzaam te maken op een nieuw bericht. Het ging in de aard van "uh-oh!", in piepstemvorm. Het voornaamste resultaat na een paar uur chatten was dat je de PC wou wurgen (wat nogal moeilijk ging en gaat), of het kreng gewoon uit het raam te smijten (wat ik gelukkig nooit gedaan heb). Zeker als je met 3 man tegelijk sprak, ging het geluid al snel op een laag pitje.

Ondertussen heb ik MSN gehad en God weet nog wat allemaal. Momenteel is de chatfunctie in Facebook nog het meest gebruikte (bij mij toch). Meebo ziet er zeer interessant uit, zeker om alles te combineren. De lijst met opties is trouwens zéér uitgebreid.

Een vraag stellen aan Aladin is wel niet gelukt, zoals op 23 Dingen.be gevraagd / gesuggereerd wordt. Aladin ligt namelijk plat sinds 1 juli (2010): "[...] is gestopt, maar u krijgt er iets moois voor terug" in de herfst van 2010...

Als ik het goed begrepen heb, is het een soort van chat-helpdesk. Dat heeft wel potentieel, zeker om voor iedereen bereikbaar te zijn. Bij gebrek aaan face-to-face communicatie is screen-to-screen misschien geen slehct vervangmiddel? Het is alleszins goedkoper dan een internationaal gesprek te voeren. Ask a librarian 24/7 zie ik wel nog niet onmiddellijk gebeuren.

Online kantoortoepassingen : Google docs & anderen

Vier jaar geleden heb ik eens met Google Docs gewerkt. De idee was om, samen met nog iemand anders, een soort van "bibliotheek" van allemaal filmreviews te schrijven. Uiteindelijk bleek het maar een bevlieging die niet echt van grond kwam, maar het was ineens mijn eerste ervaring met gezamenlijk online werken. Ik heb de documenten zelfs nog teruggevonden. En vakkundig verwijderd (het was geen hoogstaande literatuur). Dus heb ik maar enkele dingen eropgezet die ik al in eerdere Dingen had gemaakt.

Ik heb me dan ineens ook maar eens op Microsoft Office Live geworpen. Dat bleek dan gewoon een online versie van de standaard Office-toepassingen te zijn, met als grote voordeel dat, als mijn documenten ooit de geest geven (of, iets correcter, als de IT-infrastructuur besluit om er de brui aan te geven), ze tenminste nog online staan. Altijd handig. Alleen moet ik dan wel nog ergens op het internet zien te geraken.

Op Scribd ben ik nu ook aan het rondneuzen, op zoek naar iets dat ik eventueel kan gebruiken. En de lijst met accounts blijft maar groeien...

Wiki's : Terug in de zandbak

Na al die jaren mag ik nog eens in een zandbak spelen. Een virtuele wel te verstaan. Het gaat om de sandbox van Wikipedia. De zandbak is in se de testruimte voor een wiki (in dit geval nu die van het alomtegenwoordige wikipedia), waar ik naar hartelust mijn ding kan doen. En dat is mijns inziens ook wel nodig, want wiki's zijn op het eerste zicht makkelijker dan ze lijken. Even experimenteren is vrij gemakkelijk, en ik krijg mijn updates wel op de "speelpagina" (ze worden wel gewist na een paar uur en er zit blijkbaar veel volk in de zandbak), maar wat er achter de schermen gebeurt is een ander paar mouwen. Ik heb de html-page eens bekeken, en simpel is het toch zo niet.

Gelukkig heeft wikipedia ook een tutorial, die ik nu aan het volgen ben. Altijd handig, vooral omdat ze bij ons in de bib van plan zijn om over te schakelen naar een wiki. Ik zit nog niet ver en ik moet nog veel leren, maar het concept is zeer leuk en de mogelijkheden ook - nu moet ik ze alleen nog goed onder de knie krijgen. Ik kan het leerprogramma van wikipedia wel aanbevelen - ik zit nu nog maar in het begin, maar het potentieel is nu al duidelijk.

Het grootste voordeel dat ik nu al zie is dat alles eindelijk op één plaats terug te vinden is. Nu het (er) alleen nog maar opzetten...

Delicious : For private use only

Het spinnenweb van Web 2.0 breidt alsmaar uit. Nu heb ik net Delicious bekeken. Wat ik er van gemaakt heb, is hier te "bewonderen". Voor de oplettende lezer: Het is pas de tweede keer dat ik een hyperlink niet voluit schrijf in deze blog. We leren almaar bij.

Delicious is wel handig om al je interessante websites e.d. online bij te houden, maar daar stopt het dan ook. In de praktijk is Delicious gelijk aan mijn Favorites. Het voordeel van Delicious is dat als mijn pc om één of andere reden de geest geeft en ik terug aan internet geraak, dat ik ergens nog wel een backup van mijn Favorites heb. Minder puzzelwerk dus.

Voor de rest lijkt Delicious me eerder iets voor persoonlijk gebruik, zowel privé- als werkgerelateerd. De website die op 23 Dingen.be aangeraden wordt bv., de Delicious van de Hoofdstedelijke Bibliotheek Brussel, heeft de volle 18 pagina's. Je kan natuurlijk manoeuvreren met behulp van de tags, maar het probleem van tags is: het zijn ook maar tags. Taggen is eigenlijk een semi-persoonlijk gegeven. Als je in de grijze zone zit, kan je iets taggen als bv. Geschiedenis en Middeleeuwen, terwijl een ander misschien Geschiedenis en Nieuwe Tijd neemt. Als je bibliotheek al een blog heeft, al op Facebook zit of zelfs op Twitter, heb je de doorsnee internaut al genoeg info gegeven. Alles wat je op Delicious zou zetten, kan je ook in de vorige zetten. Teveel van het goede is ook niet je dat...

Wat niet wegneemt dat het wel een handigheid is.

Web 2.0 : Een contemplatiemoment...

Drie maanden is het geleden dat ik met 23 Dingen.be ben begonnen. Nu vraagt 23 Dingen mij om een momentje van overpeinzing te maken omtrent alle recente ervaring(en) met web 2.0. Wel, ik kan in ieder geval al één algemene opmerking maken die al menig mensen zeker in zijn hoofd gehad moet hebben: hoeveel accounts, e-mails en paswoorden kan één mens hebben?!?

Al die toepassingen zijn allemaal heel leuk, daar niet van. Maar het probleem is net dat het allemaal afzonderlijke toepassingen zijn. Ik heb doelbewust niet voor de accounts van 23 Dingen gekozen, gewoon om te zien in hoeverre mate ik alles zo centraal mogelijk kon regelen. Vijf textnotes op mijn persoonlijke schijf heb ik moeten maken, gewoon om alle accounts en bijbehoren te onthouden. Ik bedoel maar.

Er zijn zovele toepassingen, en daar zit nu net het addertje onder het gras. Op den duur kan je als gebruiker niet meer volgen, laat staan dat de mensen die al je toepassingen volgen soms nog meezijn. Bovendien is het merendeel van alle web 2.0-toepassingen erg hype-gebonden. Een tijdje geleden moest iedereen op Facebook, dan springt Flickr tevoorschijn, dan is het ineens nodig om een Twitter-account te hebben... En mettertijd verwatert het weer en komt er iets nieuws bovendrijven, waar iedereen zich weer aan vastklampt. En ondertussen moeten de bibliotheken dit alles proberen te volgen, om "mee" te zijn met hun publiek.

De hoeveelheid informatie is hier ook zeer belangrijk: als je om de 5 seconden iets post op je Facebook bv., gaat iedereen je al snel op "hide" zetten. Hetzelfde principe geldt, denk ik, ook wel voor de andere toepassingen. En toch moet je al die toepassingen eigenlijk ook wel hebben (of toch degene die op dat moment populair zijn), of je loopt het risico dat je niet iedereen even goed kan bereiken.

Dit klinkt negatief, maar daarmee wil ik geenszins het potentieel van al die mogelijkheden ondermijnen, integendeel! Zoals ik net schreef, je moet meegaan met je tijd. So what als niet iedereen je blog leest, of niet iedereen bekijkt al je foto's, of niet iedereen zet je zijn feeds: het belangrijkste punt is dat je het toch maar hebt. Het zou erger zijn als het er niet was.

Wat is voorlopig mijn favoriet van alle voorbije punten? Flickr eigenlijk. Ik zit zelf veel te spelen met fotografie en ik denk dat ik er nog veel mee ga "spelen"...

En van een paar extra textnotes zal mijn harde schijf wel niet ontploffen zeker, dus...

De eerste stapjes op Slideshare...

Een kleine voorstelling van de Centrale Bibliotheek...

Centrale Bibliotheek

View more presentations from GroteBib.

Flickr : Uploaden die handel!

Ondertussen heb ik al wat met Flickr kennisgemaakt. Het heeft eigenlijk niet zoveel tijd gekost om het een beetje door te hebben, maar het hele gedoe heeft duidelijk veel meer mogelijkheden dan ik aanvankelijk aannam. Van alle programma's tot nu toe die in de 23 Dingen behandeld zijn, lijkt me dit voorlopig het interessantste. Alleen Blogspot kan er nog aan tippen, maar dat is natuurlijk omdat ik daar al jaar en dag mee werk, om het zo te zeggen.

In ieder geval, een zaterdagochtend in de Centrale Bibliotheek, gewapend met een deftige camera (het heeft mij genoeg gekost, 2 lenzen en al erbij, nog vrij goedkoop gekregen, in Bangkok, maar dat is al weer ander verhaal). Tientallen foto's heb ik genomen, waarvan ik er maar 19 waardig achtte om effectief op Flickr te zetten. Je kan de set hier "bewonderen" (nu ja, bewonderen, les goûts et les couleurs, nietwaar...). Er zijn er toch een paar waarvan ik denk dat ze vrij goed geslaagd zijn. Ik heb er eentje van mijn favorieten hier bijgesmeten, om een algemene indruk te geven.

Na al die amateurfotografie (wat een goeie camera al niet doet om je foto's wat kritischer te bekijken) heb ik al wel één ding gemerkt dat universeel is: lijnen. De meeste goede foto's hebben altijd ergens wel lijnen of toch de idee van een lijn. Enfin, alle gekheid op een stokje, er staan er nu 19 op, er komen er waarschijnlijk nog bij en ze worden metterijd voorzien van commentaar!

RSS Feeds (2) : Licht aan het einde van de tunnel (?)

Na veel vijven en zessen heb ik eindelijk - denk ik / hoop ik (?) - een iets wat overzichtelijker geheel kunnen maken. Om zélf RSS feeds aan te bieden, dat is wel een ander paar mouwen. Ik heb het eens getest, normaal gezien kunnen mensen zich nu wel inschrijven op mijn blog en feeds ontvangen (er staat toch een mooi RSS icoon rechtsboven, "view feeds on this page", die je een feeds link ter beschikking stelt). Nu maar hopen dat het werkt, natuurlijk.
Mijn mening over RSS blijft ergens wel hetzelfde: hoe meer RSS feeds ik aanbied op mijn Netvibes account, hoe rommeliger het geheel er gaat uitzien (voor de link, zie de vorige post van 5 februari). Oefening baart kunst, maar toch...
De zoeksites voor blogs daarentegen, zoals Technorati, zijn wel héél handig. Ik heb al een pak interessante blogs teruggevonden. De meeste gaan wel uit van mijn persoonlijke (geschiedkundige) interesse, maar een soort van blog-Google komt altijd wel van pas.
Algemene conclusie over de RSS feeds: je kan inderdaad veel informatie op één plaats krijgen, maar er orde in scheppen én het geheel tegelijkertijd overzichtelijk houden, daar wringt hem soms het schoentje...

RSS Feeds (1): Door de bomen het bos niet meer zien...?

Zoals 23 Dingen zegt, RSS feeds zijn in se wel heel handige dingen. Altijd op de hoogte blijven, onmiddellijk zien als er (iets) nieuws verschijnt... Op voorwaarde dat het niet te onoverzichtelijk wordt.
Het eerste probleem is de keuze van een goede nieuwslezer. Een belangrijk onderscheid in je keuze is al snel duidelijk: is het voor privégebruik, of voor het werk? Persoonlijk gebruik ik voor privégebruik RSS Bandit. Eenvoudig, overzichtelijk, vrij straight to the point én gemakkelijk te downloaden en te installeren. Voor thuis op je pc is RSS Bandit ideaal. Nog een voordeel van 'thuisgebruik' is dat je er zelf zoveel instopt als je wil. Twee feeds, twintig feeds, zelfs tweehonderd feeds, allemaal geen probleem. Tenslotte ben ik de enige en finale eindgebruiker. Laat dat scherm maar overstromen met nieuws.
Maar het oog wil ook wat. Een schijnbaar onoverzichtelijk kluwen op je eigen pc, allemaal geen probleem. Niemand anders moet het toch gebruiken. Maar op het werk liggen de zaken snel anders. Het doet er niet toe dat IK alles kan ontdekken in die talloze feeds; wat met mijn 'lezer'? Die moet alle informatie snel, eenvoudig, maar vooral overzichtelijke en duidelijk voor zijn/haar neus krijgen. Op dat moment is zo'n nieuwslezer als Netvibes blijkbaar wel iets handiger. Op http://www.netvibes.com/bibc007#Algemeen kan je de feeds lezen die ik moet volgen van 23 Dingen. Er moet echt nog wel wat aan geknutseld worden - Netvibes is nieuw voor mij, maar zoals in vele andere situaties, leren we door te reizen... Wordt vervolgd!

Hoeveel Dingen...?

Na een snelle blik op de lijst van 23 stappen om web 2.0 te leren kennen, merk ik al snel dat er sommige items zijn waar ik al jaar en dag mee vertrouwd ben, terwijl er dan weer andere zijn waar ik niet of nauwelijks van gehoord heb. Je kan bijna zeggen dat ik 23 Dingen in 3 'zones' kan onderverdelen.
Allereerst is er wat ik de 'witte' zone kan noemen. Bloggen, Youtube, Facebook, of een RSS: Het is bijna een evidentie geworden. Wikipedia - een mooi voorbeeld van het potentieel en de zwakheden van wiki's - verschijnt om de haverklap op mijn internetpagina's. Chatten en Deezer, net hetzelfde - hoewel ik de laatste tijd van Deezer afgestapt, maar daarover later meer. De witte zone bestaat dus uit de dingen die ik al ken en bezig - of, misschien na dit traject, die ik dacht te kennen... Time will tell.
Dan is er de 'grijze' zone. Twitter bijvoorbeeld. Ik heb er al eens van gehoord, meer en meer mensen die ik ken gebruiken het, maar ik ben nog niet op de Twitter-kar gesprongen. Flickr net hetzelfde: ik ben me bewust van het bestaan en ik weet wel waarvoor het dient, maar ik heb het zelf nog niet aangeraakt. Kortom, de grijze zone zijn die dingen waarvan ik me wel bewust van ben, maar waar ik nog niet aan toegekomen ben.
En dan, last but not least, is er het 'zwarte' gebied. Vrij eenvoudig, waar ik nog nooit van gehoord had. Toen ik Delicious zag staan, moest ik eerder spontaan aan een bakker denken. Librarything? What thing? Ik gok een soort van online bibliotheek? Ik zal het in ieder geval wel ontdekken...

Bloggen met 23 Dingen

Kiezen uit de verschillende blogsoftware voorhanden was voor mij eigenlijk vrij gemakkelijk: in tegenstelling tot bv. Wordpress werk ik nu al een aantal jaren met Blogger. De instellingen, indeling, e.d. zijn me nu al (redelijk) goed bekend. Bij de eerste keuze van je sjabloon bv., zijn de mogelijkheden aanvankelijk vrij beperkt. Ga je het na de aanmaak achteraf nog eens aanpassen, is de waaier van keuzes al wat groter.
De layout - kleur, achtergrond, afbeeldingen, de verschillende opties voor de gebruiker/lezer - heeft me eigenlijk meer kopzorgen bezorgd dan het opstarten zelf. Hopelijk kan hij toch een beetje een streling voor het oog worden...