"Gewoon dom." Dat was de laatste mening die ik onlangs over Twitter gehoord heb. Anderen zijn dan weer vol lof (soms tot het euforische toe) over het nieuwe communicatiemiddel (nu ja, nieuw: het bestaat al een paar jaar). Het meest extreme voorbeeld dan weer van iemand die het nut van Twitter gezien heeft, is ongetwijfeld Mark Shurtleff. In 134 karakters kondigde de openbare aanklager van de Amerikaanse staat Utah immers de executie aan van Ronnie Lee Gardner, een man die al 25 jaar op death row zat en onlangs door een vuurpeloton het hoekje omgeholpen werd.Executies aankondigen, daar heeft een bibliotheek gelukkig niet zoveel mee te maken. Maar hoe kunnen we Twitter dan wél gebruiken? Het Wiki-artikel van Lindy Brown over Twitter-gebruik in bibliotheken geeft de "pros and cons" van het tweeten. Het komt een beetje neer op een evenwichtsoefening: enerzijds bv. is een tweet slechts 140 karakters 'sterk', wat dan weer het voordeel heeft dat je kort en krachtig moet zijn in je boodschap. Goed dus om kleine dingen te promoten. Begin dus niet aan hele epistels (zoals dit blogbericht), dat kan je bij Twitter rustig vergeten.
Ask-a-Librarian komt weer zijn kop opsteken. Daarvoor is Twitter inderdaad handig: stel je vraag in de vorm van een tweet en krijg ineens antwoord. Maar om dat 24 op 24 te doen, dat is wat anders. En binnen de openingsuren van de bib, daar heb je ondertussen al een waaier aan mogelijkheden. Maar, zoals Brown ook zegt: het is volledig gratis, dus wat kan je er mee verliezen...?
